Ks. dr Andrzej Jeż do tej pory dał się nam poznać jako wspaniały duszpasterz i głosiciel Dobrej Nowiny, mający niezwykle ciepłe i życzliwe podejście do ludzi, którzy lgnęli do niego zarówno wtedy, gdy był wikariuszem, jak również później, gdy był proboszczem czy biskupem pomocniczym. Można rzec: odpowiedni człowiek na odpowiednim miejscu.

Biskupowi Andrzejowi gratuluję i życzę wszystkiego co najlepsze na nowej drodze kapłańskiej posługi. Niech dobry Bóg błogosławi i dodaje sił.

Kilka dni temu apelowałem do Prezydenta oraz Radnych Tarnowa o stworzenie planu aktywizacji dla Starego Miasta po to, by przywrócić zamierające życie w pięknym i zabytkowym centrum miasta. Dlatego zwracam się ponownie i pytam, dlaczego nie utworzyć strefy kibica na tarnowskim Rynku? Z czterech stron Ratusza można byłoby umieścić cztery telebimy. Takie rozwiązanie przyciągnęłoby ludzi i ożywiłoby Starówkę.

Uważam, że ten pomysł byłby dobry tym bardziej, że przez długi remont ul. Krakowskiej zauważalny jest znacznie mniejszy ruch w restauracjach, barach i kawiarniach znajdujących się w centrum miasta.

Mój kolega z sejmowych ław, poseł Włodzimierz Bernacki, słusznie nazwał Antoniego Macierewicza symbolem niezłomności w polityce oraz człowiekiem, który daje nadzieję na przyszłość, witając go w tarnowskiej Sali Lustrzanej. Nie pomieściła wszystkich chętnych, który chcieli się dowiedzieć dlaczego tak, a nie inaczej przebiega śledztwo ustalające przyczyny katastrofy, dlaczego w tej sprawie kręcą nie tylko Rosjanie, ale także polski rząd. A słów Pana Ministra słuchało się z zapartym tchem. Uczestnicy spotkania zauroczeni byli kompetencją tego człowieka, który spokojnie i rzeczowo odpowiadał na każde zadane pytanie. Tłumy oblegały Antoniego Macierewicza jeszcze długo po zakończeniu spotkania, odnosiło się wrażenie, że ludzie go z Tarnowa nie wypuszczą.

Jednocześnie można było się przekonać, jak fałszywy obraz tego człowieka kreują niektóre media. Nie wzywał do żadnej wojny, nie oskarżał nikogo, jeśli nie miał na to dowodów, choć nieraz sala domagała się ostrzejszych wypowiedzi, mówił za to o polskiej racji stanu, o patriotyzmie, o tym że nie będziemy się czuć bezpiecznie dotąd, dopóki nie wyjaśnimy wszystkiego, co zdarzyło się w lesie pod Smoleńskiem.

Co takiego niebezpiecznego widzą niektórzy w Panu Ministrze, że tak się go boją i tak go nienawidzą? Być może i tego wkrótce się dowiemy, bo coraz więcej prawdy wychodzi na jaw, kto tak naprawdę po 1989 roku miał rzeczywisty wpływ na bieg wydarzeń w Polsce.

Wtedy działo się tak głównie dlatego, że przeciągały się źle zaplanowane prace przy modernizacji ulicy Krakowskiej. Remont na szczęście wreszcie się zakończył, jednak stan sprzed przebudowy trudno będzie odtworzyć. Widzimy puste witryny sklepowe, na tej reprezentacyjnej ulicy oraz w jej okolicach nie jest już tak gwarno jak kiedyś, bo wielu tarnowian zmieniło swoje przyzwyczajenia.

Na to wszystko nakłada się fatalny stan płyty tarnowskiego Rynku, modernizacji wymaga ulica Wałowa… Widać, że ponoszone nakłady finansowe na upiększenie Starówki nie przynoszą spodziewanego efektu, bo Stare Miasto się wyludnia, zamiast być magnesem przyciągającym turystów i mieszkańców oraz prawdziwą chlubą i wizytówką Tarnowa, bo taką dla każdego większego miasta jest jego zabytkowa część.

Dlatego raz jeszcze apeluję do władz samorządowych Tarnowa o stworzenie kompleksowego planu aktywizacji Starego Miasta. Trzeba zaplanować kolejne niezbędne inwestycje (najpilniejsze jest naprawienie nawierzchni Rynku, bo mnóstwo niebezpieczeństw czyha na przechodniów), a także pomyśleć o atrakcjach i preferencyjnych warunkach dla przedsiębiorców, aby chętniej inwestowali w okolicach Ratusza. Pomysł z repliką starego tarnowskiego tramwaju, który ma stanąć na Placu Sobieskiego i w którym ma być kawiarenka z punktem informacji turystycznej, to krok w dobrą stronę. Ale znów z niepokojem czytam w gazetach, że inicjatorom Cafe Tramwaj Tarnów kłody pod nogi rzucają… urzędnicy.

Tak nie wolno robić, bo inaczej Tarnów nigdy nie uzyska rangi, na jaką naprawdę zasługuje! A pretensje za utratę należnej pozycji przez stolicę naszego subregionu będziemy wówczas mieć mogli tylko do samych siebie!

Po zakończonej Mszy Świętej, jej uczestnicy przeszli na tarnowski Rynek, gdzie poseł PiS Michał Wojtkiewicz, otworzył wystawę „Katyń – Smoleńsk – 2010”. Wystawa ta jest zdjęciowym zapisem wydarzeń, które miały miejsce 10. kwietnia 2010 roku na Polskim Cmentarzu Wojennym w Katyniu oraz pod lotniskiem Siewiernyj w Smoleńsku. Ich naocznymi świadkami byli członkowie delegacji Powiatu Tarnowskiego, którzy udając się do Katynia by oddać hołd oficerom polskim zamordowanym przez Rosję sowiecką nie sądzili, że będą świadkami sponiewierania majestatu Rzeczypospolitej i uczestnikami narodowego pogrzebu.

Główne uroczystości odbyły się przy Grobie Nieznanego Żołnierza na Placu Ofiar Katynia. Poseł Michał Wojtkiewicz odczytał wystąpienie śp. Prezydenta Lecha Kaczyńskiego, przygotowane na uroczystości 70. rocznicy Zbrodni Katyńskiej w 2010 roku. Parlamentarzysta zakończył wezwaniem „Dzisiaj w imieniu milionów Polaków domagamy się także, aby wszystkie okoliczności katastrofy smoleńskiej zostały do końca zbadane i wyjaśnione! A osoby takie jak np. Jerzy Miler, który w swoim raporcie o katastrofie smoleńskiej ukrył prawdę, powinny na zawsze być usunięte od pełnienia funkcji państwowych”.

Przedstawiciele Rodzin Katyńskich, organizacji kombatanckich, straży granicznej, policji oraz liczne delegacje i mieszkańcy Tarnowa, przy dźwiękach Marsza Żałobnego Fryderyka Chopina, złożyli kwiaty na Grobie Nieznanego Żołnierza oraz płonące znicze pod Tablicą Smoleńską.

Uroczystości zakończyła podniosła recytacja wiersza ks. prałata Stanisława Peszkowskiego pt. „Modlitwa” w wykonaniu Pani Aleksandry Małozięć oraz pieśń
pt. „Ojczyzno ma …” odśpiewana przez zgromadzonych.

Fotorelacja

W Tarnowie na fasadzie budynku przy Placu Ofiar Katynia, obok tablicy bł. ks. Jerzego Popiełuszki, odsłonięto tablicę, upamiętniającą wszystkie 96 ofiary tej niesamowitej tragedii narodowej.

Tablica została ufundowana przez mieszkańców Tarnowa i okolic – stanowi wypełnienie apelu, z jakim zwróciła się do mieszkańców miasta grupa uczestników kameralnej uroczystości, odbytej w tym właśnie miejscu rok temu, dokładnie w pierwszą rocznicę Tragedii Smoleńskiej. Jest repliką pierwotnej tablicy, zainstalowanej na głazie w miejscu rozbicia się samolotu, zdemontowanej przez władze rosyjskie w przeddzień pierwszej rocznicy katastrofy. Tabliczki z nazwiskami wszystkich ofiar Smoleńskiej Tragedii trzymało w rękach, podczas mszy św. w Bazylice Katedralnej i uroczystości na Placu Ofiar Katynia, dziewięćdziesiąt sześć młodych osób z Tarnowa i Lisiej Góry, głównie uczniów i studentów.

Specjalny list na ręce organizatorów przesłał również prezes PiS Jarosław Kaczyński, który odczytał legendarny działacz tarnowskiej „Solidarności” Karol Krasnodębski. W liście J. Kaczyński napisał m.in.:

„Tablica ta to symbol pamięci o Prezydencie Rzeczypospolitej, Jego Małżonce i wszystkich, których straciła Polska, a zarazem dla mnie osobiście to symbol pamięci o moim ukochanym Bracie, o Marylce, o Przyjaciołach, którzy 10 kwietnia 2010 roku zginęli w tej największej od II wojny światowej tragedii, jaka dotknęła nasz kraj. Byli to ludzie, dla których służba Rzeczypospolitej stanowiła najwyższe posłannictwo. Niech pamięć o Nich pozostanie na zawsze w naszych sercach i umysłach. Jesteśmy to winni Im i sobie samym, bo teraz to na nas ciąży ów zaszczytny obowiązek kontynuacji Ich dzieła. Niech nasza postawa będzie lekcją, którą otrzymaliśmy od Nich, lekcją dojrzałego, zaangażowanego patriotyzmu. Musimy powtarzać ją każdego dnia, wymaga to pracy i cierpliwości. Niech tym, co nami kieruje będzie też zawsze wierność wartościom, bo to im zawdzięczamy nasz narodowy byt i niezłomne trwanie. Niech pamięć o tych, którzy zginęli w podsmoleńskim lesie zawsze wskazuje nam wielkość patriotycznego przesłania, niech przypomina o obowiązku nałożonym na nas przez tych, wobec których zaciągnęliśmy dług wdzięczności. Aby marzenia o Polsce, jakiej Oni pragnęli mogły się ziścić, musimy pokazywać milionom Rodaków ile nas łączy, przekonywać wątpiących, wspierać przekonanych. W najświetniejszych tradycjach Rzeczypospolitej ta misja — wskazywania drogi — spoczywała na ludziach takich jak Ci, którym poświęcona jest tablica, pozostających dla nas przykładem i wzorcem.„

Dziękuję wszystkim, którzy przyczynili się do zorganizowania tak pięknej uroczystości oraz upamiętniania na tablicy narodowych bohaterów. Przyłączam się do apelu zgromadzonych na Placu Ofiar Katynia, którzy na zakończenie uroczystości skandowali „Chcemy prawdy o Smoleńsku…”.